Het orkest

Zijn wij de dirigent van ons orkest?

Het pad naar de spirituele ontwaking is te vergelijken met het samenstellen van een orkest met allemaal professionele(perfecte) muzikanten die gezamenlijk een prachtig eindresultaat kunnen neerzetten. Professionele muzikanten die in principe ieder liedje kunnen spelen vanuit het hoofd, maar wij als dirigent zijn daar nog niet van doordrongen. Dus van het feit dat iedere muzikant die voor hem zit de sterren van de hemel kan spelen met zijn eigen instrument, maar toch wil ik, als dirigent, ze allemaal samen laten spelen zoals ik het voor ogen heb. Zoals ik denk dat het het mooiste klinkt.

Het hele orkest is al lange tijd aan het oefenen en als dirigent hoor je afentoe het originele, natuurlijke geluid dat een afzonderlijke muzikant laat horen en zeg je: ja , dat is het. Hou dat vast. Eigenlijk hoeft de muzikant daar niets voor te doen , maar dat kwartje is bij de dirigent nog niet gevallen. De dirigent worden ouder en ouder maar de muzikanten verouderen niet en soms komt er een niet meer opdagen of er zitten plots een aantal nieuwe muzikanten, waardoor je wellicht een beetje moedeloos wordt omdat je het gevoel hebt dat je nog steeds niets hebt bereikt met je muziekstuk.

Je gaat te rade bij collega dirigenten om te kijken hoe zij het doen en de een zegt je moet eerst de strijkers apart nemen en trainen en dan de blazers etc. etc. maar ook dat werkt niet echt want de raadgever had geen percussie of piano in zijn orkest en jij wel. Dus eigenlijk heb je niet zoveel aan de ervaringen van anderen.

Dit verhaal kan meerdere kanten opgaan. De dirigent sterft aan ouderdom en de muzikanten zijn zo aan hem gehecht dat ze besluiten om allemaal met hem mee te gaan. Of de dirigent wordt moedeloos en stopt met dirigeren en iedereen blijft gewoon zijn eigen deuntje spelen. Maar uiteindelijk beseffend omdat ze eigenlijk dag in, dag uit , week in , week uit, dus gewoon onafgebroken aan het oefenen zijn, besluit de dirigent om even een vakantie in te lassen. Hij gaat naar buiten naar zijn auto om zijn agenda te halen en zittend in de auto denkt hij bij zichzelf dat dat het beste besluit is dat hij ooit genomen heeft sinds dat hij zijn taak als dirigent op zich heeft genomen. Op dat moment voelt hij zijn hart vollopen met liefde, de liefde voor de muziek en het besef van de juiste stap. Hij gaat terug naar binnen om het besef ook met de muzikanten te delen. Eenmaal binnen hoort hij zijn muziek, precies zoals het hoort te zijn, een grenzeloos samenkomen van alle instrumenten, muziek die de rest van zijn leven alle momenten zou mogen vullen. Maar hij denkt: Wie staat er voor mijn groep om dit zo te kunnen dirigeren? Hij loopt de oefenruimte in en tot zijn verbazing is er geen dirigent en niemand bespeelt zijn /haar intstrument.